Er is iets verschrikkelijks gebeurd! Tijdens de JOTI - op zaterdagavond - wordt er een misdaad gepleegd. En om deze op te lossen, hebben we zoveel mogelijk hulp nodig. Iedere JOTI-deelnemer die ons wil helpen met het oplossen van deze misdaad kan meespelen op mIRC. Trommel je medescoutingleden op en help met zijn allen mee! 

Heb je wel zin in wat spanning en sensatie en wil je ons helpen? Kom naar het mIRC-kanaal #Dutch-misdaadspel en meld je aan bij een de mensen met [MSDS] voor hun chatnaam hebben staan. Daar krijg je verdere uitleg. Zij schijnen bovendien ook meer te weten over de misdaad. Vraag hen tijdens het spel dus om inlichtingen!

Wanneer je uiteindelijk op basis van deze inlichtingen denkt te weten wie deze vreselijke misdaad begaan heeft; met welk attribuut en welke locatie een rol speelt; licht dan de politie in, via [MSDS]politie. De eerste die de misdaad op weet te lossen, krijgt een certificaat!

Het verhaal
Ludwig S. Simons zat in zijn extreem luie stoel extreem uit te buiken na het eten van extreem veel koffiebroodjes. Met een geruite zakdoek wiste hij het zweet van zijn glimmende kale hoofd.Dat deed Ludwig S. Simons elke maandag, dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag. Hij noemde het werken. Hij was privédetective, maar de laatste keer dat zich een nieuwe zaak had aangediend had hij nog een weelderige donkerblonde haardos en woog hij 130 kilo minder. Nu en dan controleerde hij voor de zekerheid de verbinding van zijn telefoon die al jaren niet meer gerinkeld had, maar niet te vaak. Hij werd er namelijk moe van.

In de jaren ’60, ’70 en ’80 hield Ludwig S. Simons er een tamelijk lucratieve handelswijze op na. Met het grootste gemakt loste hij misdaden op, hield justitie erbuiten en chanteerde de daders. Voor veel geld beloofde hij ze buiten de aandacht van rechercheteams te houden. Hij vergaarde hier veel geld mee, maar weinig naamsbekendheid. Daardoor kon hij het bekostigen om dagelijks zijn persoonlijke record koffiebroodjes verorberen te verbeteren, zonder dat iemand hem ooit lastigviel met een nieuwe zaak. De laatste die belde was de chauffeur van de Bende van Nijvel, vijf jaar geleden. Vanaf zijn tropische privé-eilandje wilde hij Ludwig S. Simons nog eens bedanken. Ludwig S. Simons beschouwde hem als zijn beste vriend.

Waarschijnlijk was hij even weggedommeld, want Ludwig S. Simons schrok wakker van het gerinkel van de telefoon. Aarzelend nam hij op.
‘Met Ludwig S. Simons, privédetective,’ zei hij schor.
‘Met de tuinman van barones Lidwina Clementina van Seppe tot Roozedael,’ klonk een opgewonden stem aan de andere kant van de lijn. ‘De barones is dood!’
‘Vertel wat je ziet,’ bromde Ludwig S. Simons, die van plan was de moord vanuit zijn extreem luie stoel op te lossen. Dat was hem bij de moord op J.F. Kennedy tenslotte ook gelukt.
‘Nou, ze ligt hier op de grond. En ze ademt niet meer. Ze ligt in een grote plas bloed – of rode wijn, want naast haar liggen de scherven van een lege wijnfles. Ook liggen er een kandelaar, een stofzuiger, een dolk en een pistool. Verder liggen er zes papiersnippers en een adresboekje.’
‘Welke namen staan daarin?’
‘Slechts vijf: haar echtgenoot Jean-Pierre, en haar geheime minnaars Jean-Michel, Jean-Luc, Jean-Richard en Jean-Marie.’
‘En kun je van die papiersnippers maken?’
‘Niet veel. Het zijn zinnen. Ze lijken over de hoofdzonden te gaan. Alleen zijn het er maar zes. Als je het mij vraagt was het een brief van de dader, met daarin zijn motief.’
‘Goed. Stuur de papiersnippers en de mogelijke moordwapens zo snel mogelijk naar me op. Nog één vraag: heb je zelf iets met de moord te maken?’
‘Nee.’

Ludwig S. Simons noteerde de zeven hoofdzonden die mogelijk tot de moord geleid hadden, de vijf namen van de mogelijke verdachten en de vijf mogelijke moordwapens. Daarna pakte hij zijn telefoon, belde de bakker voor nog negentien koffiebroodjes en ging aan de slag. 
 
De mogelijkheden
Motief: de zeven hoofdzonden
Daders: Jean-Pierre, Jean-Michel, Jean-Luc, Jean-Richard en Jean-Marie
Wapen: wijnfles, kandelaar, stofzuiger, dolk en pistool